Ma’r Wilhelm’s yma’n well os dwi’n cofio’n iawn.

Ô.N.
VIVA LA DONC

Diolch am ymateb. Wn im pam ti’n defnyddio tôn braidd yn ymosodol, achos dwi’n cynnig y gofnod uchod nid fel ymosodiad personol ar Sgiv ond i drio ymateb gyda rhywfaint o her i’r dewis (ac mae rhestr ddeg uchaf yn gwahodd herio yn ei natur), ac yna ceisio cynnig traciau amgen o fewn genres eraill i bobol gael gwneud eu penderfyniad eu hunain amdanyn nhw.

Dwi ddim yn unman yn awgrymu bod rhain yn ‘ganeuon y flwyddyn’, dyna pam dwi ddim di neud deg uchaf. Fy mhwynt i oedd nad oedd rhestr Sgiv yn adlewyrchu lot o’r genres o gerddoriaeth sy’n cael ei gynhyrchu. Efallai wir bod rheswm da dros hynny, ond dydi o ddim yn amlwg i mi. Ydi hi ddim yn werth holi pam does na ddim artistiaid benywaidd wedi cyrraedd y deg uchaf yn 2011? Dwi’n ei weld chydig yn od nad oes un cerddor benywaidd yn gwneud rhestr ddeg uchaf; ond dydi hynny ddim gyfystyr a galw Sgiv yn secsist. Bosib bod rhesymau digon teilwng dros hynny fel llai o recordiadau, neu lai o airplay, ond dwi’n meddwl ei bod yn deg codi’r cwestiwn pam nad ydyn nhw’n fwy amlwg?

O ran dy bwynt am ailgymysgu: oes na unrhywbeth arbennig yn ei hanfod sy’n gwneud fersiwn wreiddiol yn well na remix mewn unrhyw ffordd o safbwynt cerddoriaeth? A pham ddylai cân sydd wedi ei ryddhau yn fasnachol gael ei drin yn wahanol mewn unrhyw ffordd i gân sydd wedi ei ‘ryddhau’ yn annibynnol heb ofyn am arian? Pam na ddylen ni ystyried caneuon ar eu telerau eu hunain?

Ta waeth, prif bwynt hwn oedd cynnig cipolwg ar rai caneuon ac artistiaid dwi’n hoffi ac sydd yn cyfrannu at sîn gerddoriaeth yn eu ffyrdd eu hunain, yn y gobaith bod o ella’n cyflwyno eu cerddoriaeth nhw i glustiau newydd.